Groter is niet altijd beter! Wat is het toch heerlijk om eens de deur in te trappen met één van Nederlands meest geliefde clichés. Maar waar vind je nu een betere plek om dat gegeven nu eens echt te testen dan diep in de bossen van Aerdenhout?

Heemstede, Bloemendaal, Aerdenhout; de gewone sterveling wil nog wel eens de moed in de schoenen zakken bij dit, bepaald niet armlastige, deel van Nederland. Een walhalla om grote kasten van huizen te spotten, meestal van veraf door dikke groene hagen en stevig beveiligde hekken. Autorijden is hier bijna een hachelijke onderneming want als je niet oppast verrek je zo je nek bij het spieken in de verte: zie ik daar niet…?

Tussen al deze enorme paleizen is er gelukkig ook nog plek voor meer normalere dimensies. Een huis, ach klein zullen we het niet noemen, dat beter past in de belevingswereld van normale mensen. Een klein juweeltje van een villa verscholen tussen een adembenemende hoeveelheid natuurschoon. Het huis van Peter en Elzemiek van Heuvel, hun vier kinderen en een wat overenthousiaste viervoeter. Een huis waar echt geleefd wordt.

Dat zo krijgen was niet eenvoudig, het huis was dan wel perfect qua ligging, ruimte, rust en privacy ware het niet dat er nog een ouderwets laagje jaren zeventig over uitgegoten was. Het was dan ook tijd voor een flinke make-over, een stevige sloop- en stoftornado “so to speak”. Er moest dan wel ook wat gebeuren, “het monster” moest als eerste worden aangepakt, een haast megalomane haardpartij waarvan de bewoners echt helemaal niks meer terug wilden zien. Maar ook het verwijderen van donkerbruine plavuizen en vingerdikke lagen spachtelputz waren onontkoombaar en leidde tot slot tot de demolitie van de kolossale betonnen boekenkast die de vorige eigenaar had laten bouwen. Een project dat de nodige aspirines kostte om op te lossen. Met de sloophamers toch nog binnen handbereik leek het meteen verstandig om de overdaad aan, lekkende, schuifpuien ook maar eens onder handen te nemen. Als je dan toch al in de rommel zit.

Maar nieuwe muren kunnen natuurlijk niet zonder interieur en omdat de jaren zeventig serieus passé waren werd het tijd om ook dat flink onder handen te nemen. Radicaal mogen we achteraf wel zeggen, want alles moest en zou in één keer worden vernieuwd. Alles? Nou ja, bijna alles. Slechts twee geliefde leesstoelen ontsprongen de dans. Al moesten die wel opnieuw bekleed worden in een toepasselijk stofje met boekenmotief, perfect voor bij de bibliotheekkasten.

Een wat klassieke uitstraling was voor de hand liggend, niet zo verrassend als je weet dat Peter en Elzemiek grote liefhebbers zijn van Cornelis le Mair. Die naam komt u bekend voor? Dat kan kloppen want vorig jaar stond er een grote reportage of deze klassieker schilder die zich staande wist te houden op de kunstacademies van de jaren zestig. Klassiek was toen een vies woord maar tegenwoordig is alles wij hij schildert al verkocht voor de eerste penseelstreek. Zijn stillevens komen niet tot recht in strak getrokken interieurs maar verdienen warmte. Een stijl die op het lijf is geschreven van Hans Gonggrijp Interieurs, nota bene een paar (lange) straten verderop. Zoals Elzemiek zei “Een landhuisstijl past volmaakt bij het huis en straalt naast kwaliteit en klasse vooral ook warmte en geborgenheid uit, er moet tenslotte wel geleefd worden in dit huis”. “Hans heeft daar goed rekening mee gehouden, we hebben hier tenslotte wel vier kinderen en een hond rondbanjeren”.

Zo kwam het dat de hele inrichting tenslotte in slecht één ochtend het huis werd ingedragen. Was men om half negen ‘s ochtend nog in oude stijl aan de koffie, tegen de lunch was een compleet vernieuwde binnenkant een feit. Er was wat planning voor nodig maar het resultaat mocht er zijn.

Er nu lopend is het grappig om te zien dat het huis zo ruim oogt maar mooi in balans is als woonplek. De inrichting heeft het huis heel veel goeds gedaan, het is een fijne plek om te wonen. Om te leven. Een mooi verscholen plekje waar we allemaal een beetje jaloers op mogen zijn.